เด็กดื้อ

“อันดาดื้อ ดื้อมากๆ เลย”

“อันดาทำตัวแบบนี้ ไม่น่ารักเลย”

สองสามวันมานี้ แม่พูดประโยคนี้กับหนูบ่อยมาก

แม่เหนื่อยด้วยนะ กับการเลี้ยงเด็กดื้อเนี่ย

เจ้าน้ำตา

ชอบเถียง

ชอบต่อต้าน

ไม่ฟังคำสั่ง

ไม่มีเหตุผล

ร้องกรี๊ดๆ

และอีกหลายพฤติกรรมในแง่ลบที่หนูปล่อยออกมาเป็นชุด

แม่กับปะป๊าผลัดกันอารมณ์เสียเรื่องเด็กดื้อ

Terrible three ยังมีอยู่จริง หนักกว่าวัยสองขวบอีกนะเนี่ย

...

แม่ชวนหนูไปอาบน้ำ หนูก็ไม่ไป

ครั้นแม่ไม่อยากรอหนูแล้ว เลยเดินเข้าไปล้างหน้าก่อน

หนูก็เดินตามมาโวยวาย

“แม่ล้างหน้าทำไมอ่ะ แม่รออันดาด้วยดิ แม่มาล้างหน้าตรงนี้ดิ”

ตามมาด้วยเสียงร้องไห้ และภาษาต่างดาวอีกชุดใหญ่

ร้องๆๆๆๆ จนแม่อาบน้ำเสร็จก็ยังมีกระซิกๆ อยู่ เฮ้อ...

...

ไปเดินห้างฯ ด้วยกัน หนูร้องให้แม่อุ้ม

ทั้งที่เราตกลงกันแล้วว่าหนูจะเดินเอง

พอแม่ไม่อุ้ม หนูก็ลงไปนั่งกองที่พื้น

แม่กับปะป๊าก็เดินหนี ไม่อยากมองเด็กดื้อ เด็กงอแง

หนูรู้ตัวว่าแม่กับปะป๊าเอาจริงแน่ จึงยอมลุกเดินมาหา

แต่ไม่วายเพิ่มเสียงร้องให้ดังขึ้นๆๆ เฮ้อ...

...

วันนี้หนูไม่ได้นอนกลางวัน

แม่จึงพาหนูเข้านอนเร็วกว่าปกติ หนูก็ปล่อยฤทธิ์ออกมาอีก

“แม่นอนทำไมอ่ะ มันนอนไม่ได้อ่ะ”

แม่ต้องนับหนึ่งถึงร้อยในใจ กล่อมปีศาจไม่ให้ออกมาจากข้างใน

ทั้งกล่อม ทั้งกอด ทั้งเกาหลัง ทั้งแกล้งหลับ

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เด็กดื้อยังไม่หลับ แม่ลุกจากที่นอนเลย ไม่อยากนอนก็ไม่ต้องนอน

หนูก็บีบน้ำตา ร้องไห้เสียงดัง เหมือนโดนแส้ฟาดเสียอย่างนั้น

แม่สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เริ่มต้นใหม่ พยายามกล่อมให้หนูนอน

ผ่านไปอีกกว่า 15 นาที ก็ยังไม่หลับ

คราวนี้ แม่พูดเสียงนิ่มๆ

“อันดา ไม่อยากนอนก็ไม่ต้องนอน ป่ะ ออกไปนั่งข้างนอกกัน”

แล้วแม่ก็แก้เผ็ดหนู โดยการเปิดดีวีดีดูหนังซะเลย

จนเกือบเที่ยงคืน หนูเริ่มงอแง

“แม่ ง่วงนอนแล้ว ไปนอนในห้องกัน”

“แต่แม่ยังไม่ง่วง แม่อยากดูหนังก่อน” ถึงคราวแม่บ้างล่ะนะ

“ให้ป๊าปิดก่อนดิ ไปนอนในห้องกัน” พูดไป หาวไป ด้วยความง่วงสุดขีด

ต้องปล่อยให้ง่วงจนงอม ถึงจะยอมนอนเสียที

วิธีนี้แม่รู้ว่าไม่ควรใช้บ่อย

แต่ตอนนี้ยังมองหาทางแก้ไขวิธีอื่นไม่ได้นี่นา

...

...