หลังจากแม่ต้องสู้รบปรบมือกับหนู…อันดา เด็กดื้อ

จู่ๆ แม่ก็เกิดอาการ เหนื่อย อยากนิ่ง และไม่อยากสนใจแล้ว

เมื่อแม่ออกคำสั่ง และหนูเกิดต่อต้าน ไม่ทำ ขัดขืน และอีกหลายอย่าง

จากเดิมแม่เคยเร่งเร้าให้หนูต้องทำ คะยั้นคะยอให้ทำ

แต่เมื่อแม่ – เหนื่อยแล้ว – แม่จึงแค่แสดงสีหน้าไม่พอใจ แล้วเดินออกมาให้ห่างจากสถานการณ์นั้น

ก็กลับกลายเป็นว่า เด็กดื้อ ยอมที่จะทำตามคำสั่งอย่างเงียบๆ

เป็นแบบนี้ 2 -3 ครั้งแล้วล่ะ

เป็นความบังเอิญที่นำไปสู่ความสำเร็จ (ขนาดนั้นเลยนะ)

แม่จึงสรุปเราเอง ว่าหนูเองก็ไม่ชอบการถูกบังคับ [[เหมือนแม่ -­_-""]]

แม่พยายามรื้อฟื้นความทรงจำสมัยเคยเรียนจิตวิทยาเด็ก

ในตอนนั้น แม่เอาความรู้ไปใช้กับการเลี้ยงพี่อิ๊บ ปรากฎว่าได้ผลดี

ครั้งนี้ สิบกว่าปีผ่านไป แม่งัดเอาความรู้เดิมมาใช้กับอันดา ก็ปรากฏผลดีเช่นกัน

((แล้วทำไม แม่เพิ่งมาคิดออกว๊า))

แม่คุยกับป้าอิ๋วในเรื่องนี้หลายหน สุดท้ายก็สรุปความได้ว่า

การดื้อ ก็คือหนึ่งในพัฒนาการของเด็ก

ดื้อ เพื่อแสดงความเป็นตัวของตัวเอง

ดื้อ เพื่อรู้จักเรียกร้องความสนใจ

ดังนั้นเมื่อนี่คือหนึ่งในพัฒนาการของหนู มันจึงเป็นเรื่องที่ยากจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดขึ้นได้

แต่คนที่ต้องแก้ไข คือตัวแม่เอง และปะป๊าด้วยล่ะ

แม่และปะป๊าต้องเข้าใจ อย่าแสดงความสนใจกับการดื้อของหนูเกินไป

และที่สำคัญ แม่ต้องพยายามระงับจิตใจตัวเอง อย่าให้โกรธ และแสดงออกมาให้หนูเห็น

ซึ่งเป็นเรื่องที่ยาก มาก !!!!!

ในทางทฤษฎี แม่ว่าวิธีจัดการกับเด็กดื้อได้ดีที่สุด

คือ แม่ต้องเอาหัวใจของเด็ก มาใส่ในหัวใจของแม่เอง

เพราะเด็กไม่มีมารยา ไม่เสแสร้ง

เมื่อคิดอย่างไร ก็ทำออกมาอย่างนั้น

เพราะไร้เดียงสา จึงดื้อ

...

ย้อนกลับไปเรื่องจิตวิทยาเด็ก

เคยมีนักจิตวิทยา ทำการทดลองให้เด็กวัย 9 เดือนคลานบนกระจกหนา

ความกว้างของกระจกก็พอประมาณ แม่จำขนาดของตัวเลขไม่ค่อยได้แล้วล่ะ

ปรากฏว่าเด็กวัย 9 เดือนสามารถคลานบนกระจกใส และข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่งได้

แต่เมื่อเอาการทดลองนี้มาใช้กับเด็กวัยขวบเศษ

ซึ่งมีความสามารถในการคลานได้ดีกว่าเด็กวัย 9 เดือน

แต่ปรากฏว่าเด็กวัยขวบเศษไม่ยอมคลานเลยแม้แต่ก้าวเดียว

นักจิตวิทยาสรุปว่า เพราะเด็กในวัยนี้เกิดความรู้สึกกลัว

เนื่องจากมองเห็นด้านล่างของกระจก

และกลัวความไม่มั่นคงของกระจกแผ่นนั้น

จริงหรือมั่ว ชัวร์หรือมั่วนิ่ม ต้องไปถามนักจิตวิทยาเด็กท่านนั้นเอาเอง

แต่แม่ก็ได้ข้อสรุปอีกหนึ่งเรื่อง

นี่อาจเป็นที่มา ว่าเหตุใดอันดาของแม่ จึงกลัวสารพัดอย่าง

ทั้งที่ตอนเล็กๆ หนูไม่เคยกลัวสิ่งใดเลย

จิ้งจก ตุ๊กแก หนูจับมาเป็นเพื่อนได้หมด

แต่พออยู่ในวัยนี้ แม้แต่แมลงปอยังกลัวเสียน้ำตาร่วง

...

วันนี้ แม่เข้าใจหนูในสองเรื่อง

ดื้อ และ ขี้กลัว

วันหลังจะมีเรื่องใดเกิดขึ้น เพื่อพิสูจน์ความสามารถของแม่อีกหรือเปล่าหนอ

...