บ่ายของวันอาทิตย์

แม่มีนัดต้องไปคุยเรื่องงานกับลูกค้าที่ห้างสรรพสินค้าแถวๆ รัชดา

อากาศขมุกขมัวตั้งแต่เช้าแล้ว

แหงนหน้า มองฟ้า ไม่มีแสงแดดลอดผ่านเมฆสีเทาอ่อนออกมาได้เลย

อากาศแบบนี้ มันน่าอยู่นิ่งๆ อยู่กับที่ นอนเหยียดยาวไปทั้งวัน

แต่ถึงจะไม่มีเรื่องงานให้ออกจากบ้าน

แม่ว่า แม่ก็คงไม่มีโอกาสได้นอนเหยียดยาวอยู่ดี...ใช่ไหมลูกสาว

...

บ่ายสองเศษๆ ถึงบ่ายสี่ แม่แยกไปนั่งคุยเรื่องงานกับลูกค้า

ปล่อยหนูไว้กับปะป๊าที่ร้านฟาสต์ฟู้ดใกล้ๆ

แม่เสร็จธุระก็เดินมาหาหนู อันดาน้อยวิ่งมาโอบเอวแม่ไว้ แล้วบอก

“แม่มาแล้ว คิดถึงจังเลย ดีใจที่สุดเลย”

จากกันแค่ชั่วโมงกว่าเนี่ยนะ ลูกเอ๋ย

...

กลับมาถึงบ้าน ราวๆ 5 โมง

สีเทาของท้องฟ้า กับหมอกที่ลอยต่ำ

ทำให้ไม่อยากอยู่บ้านในช่วงเวลานี้เลย

แม่ชวนปะป๊าไปขับรถเล่นแถวๆ ถนนอุทยานกันไหม

ไปในที่ที่ไม่เคยไป แก้อารมณ์เบื่อได้ไหมเนี่ย

พกกล้องใหญ่ไปด้วย ตั้งใจจะไปถ่ายรูปลูกสาวกับถนนสวยๆ

พอไปถึง ปะป๊างัดกล้องออกมากดชัตเตอร์ แช๊ะๆ

หนูก็เกิดอาการงอแง

“อันดาไม่มีกล้องเลยอ่ะ ไม่มีกล้องถ่ายรูปเลย”

แม่ลืมติดกล้องเล็กมาเผื่อหนูด้วย แต่ยังดี มีมือถือส่งให้หนูไปพอแก้ขัดได้ก่อน

แล้วดูมาดตากล้องตัวน้อยๆ เข้าสิ

ส่องบน ยิงลงล่าง แอ่นอก แอ่นตัว

รูปจะออกมาสวยหรือไม่ แต่มาดแบบนี้

แม่ให้ร้อยคะแนนเต็มเลยลูก

...

...

ถ่ายรูปได้นิดเดียว ยังไม่ทันได้รูปสวยติดกล้องมาเลย แสงก็หมดเสียแล้ว

หน้าหนาว อย่าว่าแต่คนเราจะขี้เกียจลงเลย

พระอาทิตย์ยังขี้เกียจอยู่บนฟ้า ไม่ถึงหกโมงเย็น ก็หนีกลับบ้านไปนอนแล้ว

เราสามคนเลยเก็บกล้อง เปลี่ยนเป็นวนหาร้านอาหารสำหรับนั่งกินข้าวเย็นเสียเลยดีกว่า

ร้านแรก คนแน่นยังกับแจกฟรี

แม่เดินไปดูคิว ต้องรอนานไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง

งั้นโอกาสหน้า ถ้าเธอว่างแล้วเราค่อยเจอกันใหม่ละกัน

ย้ายมาอีกร้าน คนก็เยอะ แต่ยังไม่เท่าร้านแรก

ปะป๊าบ่นอุบ

“มาวันไหนไม่มา มาวันอาทิตย์ก็ต้องแย่งกันกินแบบนี้ล่ะ”

อ้าว...ก็วันธรรมดา ฟ้ามันไม่ขมุกขมัวแบบวันนี้นี่ (หว่า...)

อาหารอร่อย แต่คนเยอะไปนิด กุ้งอบวุ้นเส้นของหนูจึงเดินทางมาไม่ถึงโต๊ะเราเสียที

วันหน้าค่อยกลับมารับกุ้งอบวุ้นเส้นที่สั่งไว้ละกัน

วันนี้อิ่มแล้ว กลับบ้านกันเถอะ

...