เช้าวันที่สองของทริป

ครอบครัวเรากำลังหลับเอาหัวซุกหมอนนิ่มๆ ผ้าห่มปิดหน้ากันอยู่

คุณยายก็มาเคาะประตูก๊อกๆ ปลุกให้ตื่น บอกว่าจะไปขับรถเล่นแถวๆ หาด

แม่ยังงัวเงีย เลยฝากหนูไปกับคุณยายก่อน ขอเวลาแม่อาบน้ำแต่งตัวแล้วจะตามไป

แต่งตัวเสร็จ คุณยายก็มารับนั่งรถไปชมหาดด้วยกัน ปล่อยปะป๊าให้หลับต่อไปคนเดียว

ปกติแล้ว เรามักไม่ค่อยมาเดินสูดอากาศริมหาดชะอำในเวลาเช้าแบบนี้

เพราะมักจะมาถึงกันตอนบ่ายๆ นั่งเล่นสักพักเย็นก็กลับ

หนนี้ได้มาพัก เลยได้เห็นชะอำในยามเช้า สวยไปอีกแบบ

แวะกินอาหารเช้า เป็นก๋วยเตี๋ยวใส่หน่อไม้ฝรั่ง อร่อยดี

แล้วก็กลับเข้ารีสอร์ทไปพักผ่อน

เที่ยงจึงพากันเช็คเอ้าท์เพื่อไปกินอาหารกลางวันร้านเมื่อวานที่อดเพราะคนเยอะ

เมื่อวานคุณยายบอก...

“พรุ่งนี้ต้องมากินที่ร้านนี้ให้ได้ อยากรู้นักว่าทำไมคนถึงมากินกันเยอะขนาดนี้”

เมื่อคุณยายเสนอมา ลูก (ที่ดี...) อย่างแม่ จึงจัดให้

...

อิ่มหนำสำราญก็พากันเคลื่อนพล ตั้งใจว่าจะไปแวะที่หาดปึกเตียนและหาดเจ้าสำราญ

แต่สองหาดที่ว่า ปะป๊ายังไม่เคยไปสักที ขับรถปรู๊ดเดียว เลยที่หมายไปไกล

กว่าจะรู้ตัวก็เกือบถึงแยกเข้าเขาวังไปแล้ว เลยต้องวนรถกลับไปใหม่

แวะที่หาดเจ้าสำราญกันตอนบ่าย 3 โมงเศษๆ

น้ำทะเลที่หาดเจ้าสำราญใสมาก แต่ทรายเม็ดหยาบไปหน่อย

อันดาก็ออกอาการกลัวน้ำทะเลอีกแล้ว (ทำเอาแม่แอบเซ็งสุดๆ)

พาลูกมาเที่ยวทะเล แล้วลูกไม่ยอมเล่นน้ำทะเลนี่เป็นอะไรที่ผิดแผนมากๆ

เกิดอะไรขึ้นกับเด็กหญิงที่มาจากทะเลคนนี้กันหนอ ???

...

คุณตานัดเพื่อนที่อยู่เพชรบุรีมาเจอกันที่หาดเจ้าสำราญ

พวกเราทั้งหมดเลยพากันฝากคุณตาไว้กับเพื่อน

แล้วขับรถไปอีก 7 กม. เพื่อชมหาดปึกเตียน

แม่เคยมาที่ปึกเตียนครั้งหนึ่งสมัยยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ปี1

มาครั้งนี้ รูปปั้นผีเสื้อสมุทรที่ในอดีตเคยเดินไปถ่ายรูปคู่ใกล้ๆ ได้

ปรากฏว่าวั้นนี้ ผีเสื้อสมุทรลงไปแช่อยู่ในน้ำทะเลได้เกือบครึ่งตัว

ภาวะโลกร้อน น้ำแข็งขั้วโลกละลาย พาให้น้ำทะเลสูงขึ้นขนาดนี้เชียวหรือ

เห็นทีต้องใช้ไฟฟ้าให้น้อยลง จะช่วยให้โลกหายร้อนได้บ้างมั๊ยเนี่ย

...

เกือบห้าโมงเย็น เรากลับเข้ามารับคุณตาที่หาดเจ้าสำราญ

และเราสามคนก็แยกย้ายกับขบวนคุณตา คุณยายกันตรงนี้

อันดาโบกมือลา ยกมือไหว้สวัสดีคุณตา คุณยายแล้วก็ถามแม่

“แม่ไปบ้านยายป่าว ไปเมืองกาญจน์ป่าว”

ใจแม่น่ะ ติดตามไปในรถพร้อมกับคุณยายแล้วล่ะลูกเอ๋ย

ไว้รอจัดการกับงานยุ่งๆ ให้ยุ่งน้อยลง แม่จะพาหนูไปค้างบ้านคุณยายสัก 2 คืนนะ

...

เราแวะเขาวังกันแป๊บนึง

ปะป๊าบอกว่าจะพาอันดาไปดูลิง เพราะหนที่แล้วหนูหลับอยู่ในรถ

อันดาเห็นลิงปีนบ้าน ปีนหลังคาก็ชอบอกชอบใจ คว้ากล้องมาถ่ายรูปลิงแบบไม่ยั้ง

ปะป๊าแกล้งบอกว่าให้พาลิงกลับไปเลี้ยงด้วยเลยมั๊ย

หนูเลยมาอ้อนแม่

"แม่ จะเอาลิงไปเลี้ยงได้ป่าว"

"อันดาเลี้ยงลิงได้เหรอ ต้องป้อนข้าว พาอาบน้ำ กล่อมลิงให้หลับด้วยนะ" แม่ถามหนู

"ได้ !!!" หนูรับคำเสียงหนักแน่น และเสริมต่อด้วยว่า

"พาลิงนั่งชักโครกด้วยนะ"

หุหุ...ตัวเองยังจะเอาตัวไม่รอดเลยอิหนูเอ๊ย

...

ทริปนี้ อันดาได้จับกล้องเยอะมาก

ทั้งกล้องมือถือ กล้องมรดกตกทอดจากปะป๊าสู่หนู และกล้องใหม่บ้าง

ฝีมือการถ่ายรูปพัฒนาไปอีกนิด ท่าทางในการจับกล้องก็หนักแน่นขึ้น

ใช้มือช่วยรองฐานกล้องให้นิ่งได้ด้วยนะ

ว่างๆแม่จะโหลดรูปถ่ายฝีมือหนูมาให้ชมกัน