Story by : Anda’s Mom

Photo by : Anda

เข้าสู่สัปดาห์แห่งความยุ่งมาก ถึงมากที่สุดของแม่อีกแล้ว

 แม่กำลังพยายามจัดการกับงานการต่างๆ ให้เรียบร้อย

ก่อนที่จะพาหนูไปหาคุณตาคุณยายกันแบบเต็มอิ่ม 4 วันรวด

แต่ป่านนี้ ปาเข้าไปค่อนสัปดาห์แล้ว ยังไปไม่ถึงไหนกันเลย

ไหนจะงานในออฟฟิศที่ยังต้องทำอยู่ พร้อมๆ กับข่าวดีที่ว่า ลูกค้าต่อสัญญาทำงานในปีหน้า

[[ เรารอดกันไปอีกปีแล้วลูก ฮา...]]

ไหนจะงาน Freelance ที่รับปากลูกค้าไว้แล้ว ก็ต้องทำกันต่อไป

แล้วไหนจะงาน ที่ร้าน ที่ตอนนี้เกือบจะเข้ามาแทนที่งานประจำไปซะงั้น

(โฆษณาร้านจิ๊ดนึง อย่าว่ากันนะจ๊ะ)

วันนี้แม่ตั้งใจจะส่งหนูไปบ้านโน้น เพื่อที่จะได้จัดร้าน แต่งร้าน ลงสินค้า และเช็คสต็อก

อ้อ...ยังต้องถ่ายรูปด้วยนี่นา

แต่ปรากฎว่า ลูกค้าโทรศัพท์มาขอนัดประชุมตอนบ่าย

ก็ต้องพากันกระเตงออกไปทั้งครัว กว่าจะได้กลับเข้าบ้านก็เกือบสองทุ่ม -_-

ภาพของแม่ที่ทำแต่งานๆ คงฝังเข้าไปในรอยหยักภายในสมองน้อยๆ ของหนูไปแล้ว

หนูเลียนแบบการทำงานของแม่โดยการเปิดจอคอมพิวเตอร์ แล้วพูดให้แม่กับปะป๊าได้ยิน

“ทำงานก่อนนะ อย่ากวนนะ”

“เปิดคอมพ์ก่อน เปิดโฟ(โต้)ชอปด้วย...ต่อเน็ตด้วยนะ”

หนูพิมพ์ก๊อกๆ แก๊กๆ ลงบนคีย์บอร์ด ปากก็พูดไป

“โหลดเว็ปก่อน ลงโปรแกรมด้วยนะ”

ดู๊...ดูมานทำ

...

หนูเคยถามแม่

“แม่ทำงานทำไมอ่ะ”

แม่ก็ตอบหนูไป

“แม่ทำงาน เอาตังค์ไปซื้อขนม ซื้อของเล่นให้อันดาไง”

หนูก็จำประโยคนั้นของแม่ไว้ เวลาอยากได้อะไร หนูก็จะนึกถึงคำพูดของแม่

“ให้แม่ทำงานก่อนนะ เอาตังค์มาซื้อของให้อันดาไง”

ครั้งก่อนโน้น เราไปชะอำกับพี่อิ๊บ

พี่อิ๊บบ่นว่าอยากได้มอเตอร์ไซค์รุ่นวัยรุ่นนิยม หนูก็พูดตาม

“แม่ จะเอามอ’ไซค์อ่ะ”

และแม่ก็ตอบเหมือนเดิม

“อันดาก็ให้แม่ทำงานก่อนสิ แม่จะได้มีตังค์มาซื้อมอ’ไซค์ให้อันดาได้”

หลังจากนั้น เมื่อเรากลับมาจากชะอำ แม่ก็โหมทำแต่งานๆ เหมือนเดิม

หนูมองแม่นั่งทำงานไป มือก็เล่นจับโน่นจับนี่ไป

และไม่รู้ว่าหนูคิดอะไรอยู่ จู่ๆ หนูก็เดินมาหาแม่ พูดกับแม่ว่า

“แม่...ไม่เอามอ’ไซค์แล้ว แม่เล่นกับอันดาได้ป่าว”

แม่ อึ้ง....

วางมือจากเมาส์ ปิดจอ ปิดเครื่อง แล้วลงไปนั่งเล่นกับหนูโดยไม่มีการต่อรองใดๆ

...

แม่ก็ตอบไม่ได้ ว่าทำไมถึงต้องทำโน่นทำนี่เยอะไปหมด

อาจเพราะพื้นฐานเป็นคนไม่ชอบอยู่นิ่งๆ

แต่บางครั้ง ก็คงต้องหยุดทบทวนเสียใหม่

ชีวิตต่อจากนี้ งานหลัก คือ “เป็นแม่” ต่างหาก

...

รูปทั้งหมดในบันทึกหน้านี้ เป็นฝีมือการถ่ายภาพของหนู โดยการฝึกสอนของปะป๊า

รูปไหนเบลอๆ แม่ก็ไม่เอามาลงให้ขายหน้าหนูล่ะ

แต่บางรูปที่แม่เห็น แม่ก็อึ้งไปนะ

“ป๊า...รูปนี่ป๊าถ่ายหรืออันดาถ่าย”

ปะป๊าอึ้งไป 5 วินาทีมองรูปอย่างเพ่งพินิจ แล้วบอก

“อันดาถ่าย”

แม่...

“อึ้ม...”

นึกในใจ

“ใครจะว่าตรูเลี้ยงลูกแบบทิ้งขว้าง แต่ลูกตรู...เก่งเฟร้ย!!!”

หุหุ

.

.