แม่ว่างเว้นจากการเขียนบันทึกถึงหนูไปหลายวันเชียวนะ

เพราะสัปดาห์ที่ผ่านมา งานยุ่งเหลือหลาย

งานของบริษัทที่เคยเงียบๆ นิ่งๆ มานาน จู่ๆ ก็เกิดคึกคักขึ้นกระทันหัน

งานที่ร้าน (ซึ่งแรกๆ ตั้งใจจะทำเป็นงานอดิเรก) ก็ทำท่าว่าจะยุ่งเทียบเท่างานประจำซะงั้น

แล้วแม่ยังมีโปรแกรมจะพาหนูไปเยี่ยมคุณตา คุณยายในสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาอีก

จึงต้องรีบเคลียร์งานทั้งหมดให้กระจ่างก่อนยื่นใบลาให้ตัวเองสัก 3 วัน

เหตุที่ต้องพาหนูกลับไปเยี่ยมคุณตา คุณยายให้ได้ โดยเร็วที่สุด

เพราะแม่ “จับได้” ว่าหนู “เหงา”

หลังจากวันหนึ่งที่พาหนูไปโรงงานมาสคอต เพื่อดูงานที่ต้องสั่งทำให้ลูกค้า

แม่เห็นหนูเดินตามพี่สาว ลูกสาวเจ้าของโรงงานวัย 8 ขวบ ต้อยๆ

พี่เค้าเดินไปซ้าย หนูก็เดินซ้ายตาม พี่เค้าเดินเข้าบ้านหนูก็ตามไปนั่งใกล้ พี่เค้านั่งดูทีวีหนูก็เดินไปนั่งข้างๆดูด้วยกันกับเค้า ชวนเค้าคุยกระหนุงกระหนิง

จนกระทั่งถึงเวลาต้องกลับ เมื่อแม่ให้หนูบอกลาพี่สาว หนูก็หน้าเบะ และตามด้วยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลพรากๆ

แม่กับปะป๊าถึงกับมองหน้ากันอึ้งๆ เพราะไม่เคยเห็นหนูร้องไห้ด้วยสาเหตุที่ต้องบอกลาใคร

ปะป๊าบอกแม่ว่า

“อันดาคงเหงา”

แม่อึ้ง พูดกับหนูไป

“แม่ขอโทษลูก จะให้แม่ทำไงดี มีน้องให้หนูอีกคนดีมั๊ย”

แต่ อ้าว...เพิ่งนึกได้ว่ายังน้องให้หนูตอนนี้ไม่ได้นี่นา งั้นคงต้องพาหนูหนีออกไปจากสถานะการณ์ เหงาจู่โจม ให้ได้โดยเร็วที่สุด

ดังนั้น บ้านคุณยายจึงกลายเป็นเซฟเฮ้าส์ ของหนูและแม่อย่างดีที่สุด

...

ไปบ้านคุณยายเที่ยวนี้

แม่เติมความทรงจำให้หนูเพิ่มอีกหนึ่งเรื่อง

คือ รถจักรยานคันแรกของหนูนั่นไง

แม่คิดว่าอยากหาซื้อรถจักรยานไว้ให้หนูปั่นเล่นที่บ้านคุณยายสักคัน

คิดปุ๊บก็ชวนคุณตา คุณยาย และพี่อิ๊บออกไปซื้อด้วยกัน

ไม่ถึงชั่วโมง รถจักรยานหมีพูห์คันแรกของหนูก็ถูกยกใส่ท้ายรถคุณตามาเป็นที่เรียบร้อย

หนูยังปั่นไม่เป็นหรอก ได้แต่นั่งเฉยๆ มือจับแฮนด์รถไว้ และคอยให้แม่บ้าง คุณตาบ้าง พี่อิ๊บบ้างคอยเข็นให้รถวิ่งไป

ถึงจะทำได้แค่นั้น แต่หนูก็ดูสนุกกับการ “นั่ง” บนรถจักรยานมาก

แม่เชื่อว่าอีกไม่นาน หนูคงมีแรงปั่นจักรยานให้วิ่งได้ด้วยสองขาของหนูเอง เนอะ

...

ยังมีอีกหลายเรื่องที่แม่อยากเขียนบันทึกไว้ให้หนู

ทั้งเรื่องบอกลาขวดนมกันไปเป็นที่เรียบร้อย

เรื่องโรงเรียนในอนาคตของหนูที่เราเพิ่งไปด้อมๆ มองๆ กันมาเมื่อเช้านี้เอง

เรื่องความสูง 94 ซม. กับน้ำหนัก 14.1 กก. ที่เพิ่งได้รู้มาจากการไปฉีดวัคซีนในบ่ายนี้

ไว้แม่จะหาเวลามาทยอยเขียนในวันหลังละกัน

จบมันดื้อๆ แบบนี้ล่ะ