น้าเปิ้ลชวนพวกเราไปลอยกระทงในโรงแรมสุโขทัย หรูซะมากมายเลย

ของดีอย่างนี้มีหรือแม่จะพลาด

ระหว่างทางไปสถานที่นัดหมาย หนูนอนหลับอยู่บนตักแม่

ทางข้างหน้ามองไปเห็นพระจันทร์ดวงกลมโตลอยอยู่บนฟ้า กลม สวย กระจ่างตาที่สุด

เหมือนใครตัดกระดาษลงกลมสีส้มไปแปะไว้บนท้องฟ้าเลยเชียว

แม่หันไปบอกปะป๊า

“จำได้ไหมสมัยตอนคบกันใหม่ๆ มีอยู่วันหนึ่งที่เธอขับรถไปส่งฉัน พระจันทร์ก็ดวงกลมโตลอยอยู่กลางท้องฟ้า เหมือนวันนี้เลย”

ปะป๊าทำหน้ามึนๆ คงแอบนึกในใจ ~ เคยมีวันนั้นด้วยเหรอเนี่ย ~

ไปถึงโรงแรมสุโขทัย เจอน้าเปิ้ลกับน้องจินนี่รออยู่ก่อนแล้ว

น้องจินนี่สาวน้อยแสนซน วิ่งวุ่นป่วนไปทั่วงาน

ส่วนลูกสาวแม่ ก็เอาแต่มุดอยู่ข้างกระโปรงแม่บ้าง หนีไปนั่งกับปะป๊าบ้าง

จนน้าเปิ้ลถามว่า

“แกเอาอะไรให้ลูกกินน่ะ ทำไมถึงนั่งนิ่งเฉยได้ขนาดนั้น”

นี่ล่ะตัวตนของหนูอันดา

ไม่ซน ไม่วิ่งวุ่น ไม่สังคมกับใคร โลกทั้งใบของหนูมีแค่แม่กับปะป๊าเท่านั้น

จนเนิ่นนาน หนูเริ่มคุ้นกับสถานที่จึงมีออกวิ่งเล่นซ่อนแอบบ้าง

แต่ก็ยังไม่ยอมเล่นกับเด็กวัยเดียวกัน หนีไปชวนพี่โอ๊ตผู้ช่วยของน้าเปิ้ลเล่นแทน

วิธีการเล่นซ่อนแอบของหนูก็คือ หนีไปซ่อนตามหลังโซฟาบ้าง หลังประตูบ้าง

แต่เมื่อจวนตัวหนีไปไหนไม่ทัน หนูจะหยุดนิ่ง เอามือปิดหน้าตัวเอง แล้วบอก

“แม่...อันดาอยู่ไหน หาอันดาเจอป่าว”

เอิ่ม...คือแม่น่ะเห็นหนูเต็มสองตา แต่หนูเองนั่นล่ะที่มองไม่เห็นแม่ ไอ้ตรูดเอ๊ย...

...

คืนนั้นเราได้ลอยกระทงกันในบึงของโรงแรม น้ำนิ่งไม่ไหลไปมาเหมือนแม่น้ำ

กระทงที่ลอยไปจึงพาลจะวนกลับหาฝั่งอยู่ท่าเดียว

หนูอันดาได้ลอยไปถึง 3 กระทง

รอบแรกกับรอบสองแม่เป็นคนหย่อนกระทงลงน้ำเบาๆ

รอบที่สาม หนูร้องบอก “ให้อันดาลอยๆ”

แล้วก็ปล่อยกระทงลงน้ำในท่าที่หนูกำลังยืนอยู่ ตูม!!!

แบบนี้น่าจะเรียกทิ้งกระทงลงน้ำมากกว่านะลูก

...

อัพสั้นๆ พอให้หายอยาก

งานยุ่งเหลือเกิน แต่ก็บ่นไม่ได้ละนะ

งานมาเยอะเท่าไหร่ บ้านในฝันของเราสามคนก็ยิ่งมองเห็นชัดมากขึ้นตามกันไป

สู้โว้ย!!