แม่ไม่ได้เขียนบันทึกให้หนูนานเนื่องจากเหตุผลเดิมๆ

จนบันทึกรายวัน ขยับกลายเป็นรายสัปดาห์

และก่อนที่มันจะกลายเป็น 2-3 สัปดาห์มาเขียนทีนึง แม่ว่าแม่มาทยอยเขียนแบบสั้นๆ แต่ถี่หน่อยจะดีกว่าเนอะ

แอบละอายใจเองเล็กน้อย ที่ไม่รู้จักรับผิดชอบกับหน้าที่เล็กๆ นี้ให้สม่ำเสมอตลอดรอดฝั่งไปได้

แอบละอายใจด้วยที่ไม่ได้กลับไปเยี่ยมหาไดอารี่ของใครเลย

วันเวลาในแต่ละวันของแม่ ยุ่งและวุ่นวายตั้งแต่ตื่น จนหัวถึงหมอนราวๆ หลังตี 2 ไปแล้ว

อยากท่องอินเตอร์เนตหาข้อมูลเรื่องบ้าน เรื่องโรงเรียนให้หนู แต่ก็ทำได้แค่วันละนิดวันละหน่อยเท่านั้นเอง

ส่วนหนูน่ะเหรอ หนูรับรู้ว่าแม่ยุ่ง ปะป๊ายุ่ง

เพราะทันทีที่แม่ลุกจากเก้าอี้ทำงาน หนูจะรีบสวมรอยมานั่งแทนที่ทันที ปากก็บอก

"ให้อันดาทำงานก่อนนะ ดูเว็บนี่ก่อน เปิดโฟ(โต้)ชอปด้วย"

ถ้าแม่ทำเสียงดุๆ บอกให้หนูลุกไป หนูจะขัดขืนทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วก็เถียงแบบนี้

"ให้อันดาทำงานก่อน เห็นมั๊ย"

แต่ถ้าแม่ไม่ใยดี อยากทำอะไรก็เชิญนะลูก หนูจะค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินมาหาแม่เอง

สรุปว่า "ถ้าแม่สั่ง หนูจะไม่ทำ" อืม...เป็นแบบนี้ในทุกเรื่องเลยล่ะ

...

จันทร์ ถึงอาทิตย์ เราสามคนมีเหตุต้องออกจากบ้านทุกวัน

ส่งงานบ้าง ส่งของบ้าง แม่ไปคุยกับลูกค้าบ้าง

ทั้งหมดทั้งปวง จะมีหนูเป็นผู้ร่วมเดินทางด้วยในเกือบทุกครั้ง

หนูคงชินกับการออกไปไหนๆ ทุกวัน เพราะสายมาทีไรหนูก็จะถาม

"แม่ วันนี้ไปไหนป่าว ส่งของมั๊ย ส่งงานป่าว"

ขึ้นรถปุ๊บ อันดาจะทำหน้าที่เป็นเนวิเกเตอร์ทันที

"ตรงไปนะ เลี้ยวขวาด้วย ขึ้นทางด่วน ขึ้นสะพานตรงโน้นเลย"

แล้วก็พูด พูด พูด สลับกับร้องเพลงด้วยเนื้อเพลงที่แต่งขึ้นเองไม่ซ้ำกันเลยในแต่ละครั้ง

แม่กับปะป๊าก็ได้แต่ขำกับจินตนาการของนักแต่งเพลงตัวน้อยๆ

ช่างสรรหา ช่างแต่งตั้ง ช่างจินตนาการเสียจริง

...

เราเหลือเวลาอ้อยอิ่งกับกิจวัตรที่ไม่ค่อยเป็นระบบอีกไม่นานแล้ว

แม่ตั้งใจว่าหลังปีใหม่ไปแล้ว จะเริ่มจัดระบบการตื่น การนอนของแม่และหนูให้เป็นเวลาขึ้นกว่านี้

เพื่อเตรียมตัวพาหนูเข้าโรงเรียนในปีการศึกษาหน้า

คุณยายถามแม่ว่า

"พวกเธอ (หมายถึงเราสามคนนั่นล่ะ) จะตื่นแต่เช้า พาลูกไปโรงเรียนกันได้เหรอเนี่ย"

อืม...ก็ต้องลองกันดูสักตั้งนะคะแม่ขา...

...