|
จันทร์ที่ 24 มีนาคม 2551
แม่กับปะป๊าพาหนูไปโรงเรียนเป็นวันแรก
หลังจากที่หนูบ่นว่าอยากไปโรงเรียนมานาน
และแล้วความจริงก็ปรากฏ...เด็กปากดี ร้องไห้จนอ้วก
ร้องตั้งแต่เห็นครูเดินเข้ามารับตัวหนูไปแล้ว
แม่วิ่งมาดูหนูที่กล้องวงจรปิด เห็นอันดาร้องไห้ กระโดดเหยงๆอยู่หน้าประตูห้อง
ฉุดกระชากมือให้ครูจุ๋มเปิดประตูห้องออกมา
แม่ว่าแม่เดินหมากผิดไป 1 ก้าวล่ะ ตรงที่ไม่ใช้วิธีละลายร่างเข้าโรงเรียน
แต่จู่ๆ ก็พาหนูเดินเข้าประตู เดินตรงไปที่หน้าห้องเรียน แล้วส่งตัวหนูให้ครูไปโดยที่หนูยังตั้งตัวไม่ติด
ดังนั้น ไม่น่าแปลกใจที่บ่ายวันนั้น
หนูเห็นแม่กับปะป๊ามารับก็รีบวิ่งมาหาด้วยน้ำตาเต็มสองแก้ม
และพูดประโยคนี้ตลอดระยะทางที่กลับมาบ้าน
"อันดาไม่ไปโรงเรียนนะแม่" "อันดาไม่อยากไป อันดาคิดถึงแม่" และ...
"พรุ่งนี้ไม่ต้องไป โรงเรียนปิดเทอมแล้ว"
ไรว๊า...เปิดเทอมได้วันเดียว ปอดแล้วเหรอลูก 
...
วันที่สอง ร้องไห้ตั้งแต่อยู่บนรถ
บ่นตลอดทางว่าไม่อยากไปโรงเรียน
แม่ดูหนูผ่านกล้องวงจรปิด เห็นครูอุ้มอันดาที่ร้องไห้กระซิกๆ ไปนอน
แล้วเพื่อนๆ ก็เข้ามาหาหนู
สบโอกาสที่ครูจุ๋มเดินออกมาหยิบของ แม่รีบถามว่าอันดาเป็นอะไร ทำไมถึงนอนที่พื้น
ครูจุ๋มตอบว่า...
"อันดาเค้าบ่นว่าเจ็บขา ไม่สบาย ไม่มีแรง ครูจุ๋มเลยให้เพื่อนๆ ช่วยกันรักษาค่ะ"
แม่ล่ะขำก๊ากกับมุขอ่อนแอของอันดาจริงๆ 
...
วันที่ 3 บ่นตลอดทางว่าไม่ไปโรงเรียน
แม่บอกหนูว่า
"อันดารู้มั๊ย ทำไม่อยากให้หนูไปโรงเรียน"
"เพราะแม่อยากให้อันดาได้มีเพื่อน ได้เล่นกับเพื่อนๆ"
"ไม่เอา อันดาไม่อยากมีเพื่อน" หนูเมิน
"แม่อยากให้คุณครูสอนหนูปั้นขี้ผึ้งด้วยนะ"
"อันดาไม่รู้จักขี้ผึ้ง อันดาไม่อยากปั้นขี้ผึ้ง"
"แม่ไปส่งอันดา แล้วพอบ่ายๆ แม่ก็มารับอันดาไปกินขนมไง"
"อันดาไม่ลง อันดาอยู่คนเดียวได้ อันดาจะนอนในรถ"
เออ...วู้ย ไม้ไหนก็ไม่ได้ผล สุดท้ายเมื่อรถจอดหน้าโรงเรียนแม่ก็ต้องบอก
"ไม่ว่าอันดาจะบอกว่าไม่อยากไป แต่สุดท้ายอันดาก็ต้องไปอยู่ดี ป่ะ เข้าไปในโรงเรียนกัน"
วันนี้ยอมให้ครูอุ้มเข้าห้อง และร้องไห้น้อยลง (นิดนึง)
พอแม่ไปรับกลับ หนูร้องไห้โฮวิ่งโผเข้ากอดแม่
หลังจากนั้นอีก 5 นาทีต่อมา หนูก็จูงมือแม่กับปะป๊าเข้าไปที่ห้อง "อุ่นรัก" ห้องเรียนของหนู
เพื่อที่จะอวดภาพระบายสีน้ำฝีมือของหนู และเพื่อนๆ แล้วก็เริ่มพูดไม่หยุดเป็นอันดาคนเดิม 
วันที่ 4 ไม่ยอมอาบน้ำ ร้องกรี๊ดๆ จนแม่ต้องลากเข้าห้องน้ำ แล้วก็อุ้มขึ้นรถ
พอรถกำลังจะเลี้ยวเข้าซอยโรงเรียน อันดาก็เปิดประตูรถเอง (ในขณะที่รถกำลังวิ่งอยู่)
"อันดาไม่ไปโรงเรียน อันดาคิดถึงแม่...อันดาจะไปโลตัส อันดาจะไปคาร์ฟูร์..."
และอีกหลายสถานที่ที่หนูยกมาอ้างว่าจะไป ยกเว้นโรงเรียน
บ่าย 2 โมงเศษๆ แม่ไปรับ หนูทำหน้าเบะ น้ำตาเอ่อๆ
พักเดียวก็วิ่งเล่นได้เล้ว
...
วันที่ 5 ยอมอาบน้ำ แต่ไม่ยอมขึ้นรถ
บ่นโอดโอยตลอดระยะทางที่นั่งรถไปโรงเรียน
วันนี้มีตัวช่วยเป็นน้องอายุ 2 ขวบที่มาถึงโรงเรียนเวลาเดียวกัน
น้องคนนั้นเดินสะพายเป้เข้าโรงเรียนเอง อันดาเห็นก็บอก
"อันดาจะเดินเอง"
แล้วพอถึงหน้าห้องเรียนก็ร้องไห้อีกครั้ง แต่ก็ยังยอมยกมือไหว้แม่ และโบกมือบ๊ายบาย
แล้วให้คุณครูพาเข้าห้องไป
บ่ายๆ แม่ไปรับ หนูบอก
"ครูบอกเจอกันวันจันทร์"
"วันเสาร์ไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว"
แม่บอกหนู
"ใช่ค่ะ โรงเรียนหยุดเสาร์-อาทิตย์ แล้วพอวันจันทร์ค่อยมาโรงเรียนใหม่"
"ไม่เอา อันดาไม่มาโรงเรียนอีกต่อไปแล้ว" 
...
แม่จะรอดู แม่จะนับวัน
จะเป็นวันไหนหนอที่หนูเลิกทำหน้าเบะ
จะเลิกร้องไห้ตอนครูมารับตัว
จะเดินเข้าไปรวมกลุ่มเล่นกับเพื่อนๆ ได้
และจะเดินสะพายกระเป๋าเข้าโรงเรียนได้เอง |
