12-16 เมษาที่ผ่านมา แม่กับปะป๊าพาหนูขึ้นเหนือไปเยี่ยมคุณยายทวด

ตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณยาย และญาติๆ

อันดาดูตื่นเต้น ดีใจ จนเร่งเวลาให้ไปถึงบ้านยายทวดเร็ว

คงเพราะว่าเมื่อปลายเดือนกุมภาที่ผ่านมาในทริปปายของพวกเรา

แม่พาหนูไปแวะเยี่ยมบ้านยายทวดเป็นน้ำจิ้มไปแล้วครึ่งวัน

ครั้งนั้นหนูติดใจกับบรรดาพี่ๆ ผู้หญิงล้วน รวมทั้งบรรดาญาติๆ มากมายที่รอพบพวกเรา

ที่ไหนมีเพื่อนเล่น ที่นั่นก็จะทำให้หนูติดอกติดใจได้เสมอ

ญาติๆ ทางฝั่งของแม่เป็นพี่น้องตระกูล อ. นับรวมเฉพาะรุ่นลูก และหลานที่มีชื่อนำหน้าด้วยตัว อ.

ก็ร่วมๆ 12 คน เพิ่มหนูไปเป็นคนที่ 13 พอดี

เรียกว่าวันไหนเรียกรวมญาติกันนี่แทบไม่ต้องมองหาเก้าอี้นั่งกันล่ะ ต้องนั่งกระจายกันตามจุดต่างๆ ของบ้านยายทวดปานนั้นเลย

...

คุณยายไปถึงบ้านยายทวดก่อนพวกเรา แล้วก็รีบส่งสัญญาณบอกมาว่า

“แม่ให้น้องแอมไปซื้อเค้กวันเกิดมาให้อันดาเป่าเค้กแล้วนะ”

ดีใจจัง เพราะเมื่อวันเกิดจริงๆ ของหนูที่ผ่านมา เราฉลองกันแค่ 3 คน มีแม่ ปะป๊า หนู และเค้กก้อนเล็กๆ กับเทียนเลข 3 เท่านั้น

และแล้วเซอร์ไพรส์ของคุณยาย ก็ทำเอาหนูยิ้มจนแก้มปริ แม่เองก็หัวใจชื้นขึ้นมาด้วยเช่นกัน

...

บ้านคุณยายทวดอยู่ในอำเภอเล็กๆ ของจังหวัดเชียงใหม่

คุณตาทวดปลูกบ้านบนที่ดินของตัวเอง สมัยก่อนโน้นยังเป็นเรือนไม้โบราณยกใต้ถุนสูง มีระเบียงและชานบ้านรับลมสบายจากลานโล่งๆ ข้างบ้าน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เรือนไม้ก็ต้องแปรเปลี่ยนสภาพเป็นบ้านหลังใหญ่ครึ่งไม้ครึ่งตึกเพื่อรองรับกับบรรดาลูกหลานที่เพิ่มขึ้น

ลานโล่งๆ ข้างบ้านก็กลายเป็นอาคารเอนกประสงค์หลังใหญ่ของหมู่บ้าน

ดังนั้นลมที่โบกพัดคลายร้อนให้กับคนในบ้านก็พลอยถูกความเจริญของหมู่บ้านบดบังโดยปริยาย

แม่เพิ่งเข้าใจถึงสภาวะโลกร้อนอย่างถึงแก่นแท้ก็ตอนที่ไปนอนบ้านยายทวดหนนี้เอง

ไม่มีเครื่องปรับอากาศที่จะให้พวกเราตั้งอุณหภูมิได้ตามใจชอบยามเราจะนอน

ไม่มีลมเย็นๆ คอยโบกพัดให้สบายตัว

อากาศร้อนจัด หนูก็หลับไม่สนิท ปะป๊าตื่นตั้งแต่ตี 5 เพราะนอนไม่หลับ ส่วนแม่ก็ตื่นมาพร้อมกับไมเกรนกำเริบ

ดังนั้นเมื่อคืนที่ 3 แม่จึงหอบหนู พร้อมกับชวนคุณตาคุณยายไปหาโรงแรมใกล้เคียงนอนกันเถอะ

ในวันนี้เรายังทนกันแทบไม่ไหว แล้วในอนาคตต่อไป เด็กรุ่นหลังจะอยู่กันได้อย่างไรหนอ?

...

กิจกรรมใน 5 วันของการมาเที่ยวบ้านยายทวดก็เปลี่ยนไปตามวาระ และโอกาส และอากาศ (ร้อน...)

เล่นน้ำตก เล่นสาดน้ำสงกรานต์ หาอาหารพื้นเมืองร้านอร่อยกิน

และขี่มอเตอร์ไซค์ชมเมืองที่เปลี่ยนไปเยอะมาก..ก....

สำหรับหนูอันดา แม่ว่าหนูดูมีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่

มีเสียงบ่นมาจากเด็กน้อยให้ได้ยินในวันที่สี่ของทริป

“แม่อันดาไม่อยากกลับไปชั้น 5 อันดาอยากอยู่บ้านยายทวด อันดาไม่อยากไปโรงเรียน”

ก็แหงล่ะเนอะ อยู่ที่นี่ตื่นเช้ามาก็มีพี่ๆ มาชวนหนูไปเล่น

เจริญอาหารก็เพราะมีเสียงชมจากบรรดาญาติๆ ในทุกคำที่หนูตักข้าวเข้าปาก

อิ่มทั้งกาย อิ่มทั้งใจไปตามๆ กัน

...

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา

คืนวันที่ 16 หลังอาหารมื้อเย็นที่บ้านยายทวด เราสามคนก็โบกมือลาทุกคน

แม่บอกอันดาไว้ตั้งแต่เช้าแล้วว่าวันนี้เราจะต้องกลับกรุงเทพฯ กันนะ

แม่ต้องไปทำงาน ส่วนหนูก็ต้องไปโรงเรียน

อันดาย้อนถามแม่

“แม่ทำงานทำไมล่ะ แม่ทำงานเยอะแยะเลย”

และ...

“แม่ อันดาไม่อยากไปโรงเรียน อันดาอยากไปบ้านยายทวด อันดาอยากเล่นกับพี่อั้ม”

เหตุผลของการจากลามีมากมาย แม่บอกหนูไปในวันนี้หนูอาจยังไม่เข้าใจ

แต่สิ่งหนึ่งที่แม่รู้ว่าหนูรับรู้ได้จากการเดินทางครั้งนี้...

ลิ้นชักแห่งความทรงจำของหนู

ได้เพิ่มพื้นที่เล็กๆ สำหรับยายทวด ยายฟอง ยายนาย

และบรรดาพี่ๆ ตระกูล อ. ทั้งหลายเข้าไปอีกหนึ่งยูนิตแล้วล่ะ

... 

[[[ หมายเหตุ ]]]

ถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่แวะมาเยี่ยมเยือนไดอารี่ของหนูอันดา

แม่เอของหนูอันดาแวะไปเที่ยวหาในทุกไดอารีแล้วนะคะ

เพียงแต่ไม่ค่อยได้ทิ้งคอมเม้นท์เป็นสัญญาณว่ามาแล้วเท่านั้นเอง

แค่ส่งกระแสจิตไปว่า "ขอบคุณทุกคนที่ยังคิดถึงกันนะคะ"

ได้รับกระแสจิตนี้กันไหม??